Svakome ko je proživeo u Srbiji devedesetih godina, nisu potrebni nikakvi statistički i empirijski pokazatelji da bi mu objasnio kakvi su negativni efekti ekonomske blokade, nema tog grafikona i „krive“ koji će dočarati beskonačne redove ljudi koji su u njega stali više i ne znajući da li čekaju hleb, patrljke devizne štednje ili iseljeničku vizu u neku daleku, što je dalje moguću, zemlju, ili eventualno red za regrutaciju.
Jugoslavija, zapravo, u „istoriji sankcija“ ima veoma značajno mesto, i to nije samo zbog onih sankcija Ujedinjenih nacija SR Jugoslaviji, sankcije koje doživljavamo kao bez presedana, što iz evrocentričnog ugla i jesu, a zapravo su u velikoj meri za presedan imale sankcije koje su koju godinu ranije uvođene Iraku zbog napada na Kuvajt. Jugoslavija je svoje mesto u istoriji sankcija upisala mnog ranije.
Ekonomske sankcije, ili neke preteče u proto oblicima, su tokom devetnaestog i na samom početku dvadesetog veka korišćene kao sredstvo obračuna, doduše ne previše često. Od Napoleonove kontinetalne blokade kojom je pokušao da ekonomski devbastira Veliku Britaniju, što mu se u dobroj meri obila o glavu, pa i do Carinskog rata između Srbije i Asutrougarske 1906. – koja jeste jedna od epoizoda koja je prethodila Prvom svetskom ratu – a koji se u zapadnoj istoriografiji naziva Svinjskim ratom. U suštini to jeste bilo uvođenje sankcija Srbiji na izvoz svinjetine, koji je konstantan rast izvoza Srbije, uspomoć carinskog saveza za Bugarskom i saradnjom sa Francuskom i Rusijom, u godinama blokade je naveo mađarsku vladu da odustane od blokade i pokazao se jalovim.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
