Goran Babić (1944-2026) bio je jedan od najvećih pesnika Jugoslavije, književnik, autor dokumentarnih filmova. Krajem šezdesetih godina bio je osnivač Centra za društvene djelatnosti omladine RK SOH, a jedan od proizvoda ovog Centra je i čuveni omladinski list „Polet“. Bio je glavni urednik časopisa „Oko“ namenjenog aktuelnostima iz umetnosti i kulture. U periodu od 1981. do 1985. godine Babić je bio zadužen za kulturu u Predsedništvu Socijalističkog saveza Republike Hrvatske.
Babić je bio svedok i junak neverovatnih epizoda. Životnih epizoda. Govorio je da poznaje dva haška optuženika, jedan od njih Slobodan Praljak mu je drug iz mladosti, čovek koji mu je preoteo ženu, ali i sin čoveka koji je spasao život Babićevom ocu.
Bio je i veliki polemičar i pamte se te polemike, kao ona antologijska sa Igorom Mandićem. Veliki Jugosloven i antinacionalista početkom ratnih sukoba 1991. napušta Hrvatsku i dolazi u Beograd. Zbog tog odlaska je u nekim krugovima u Hrvatskoj proglašen izdajnikom.
Ante Tomić će u blurbu za knjigu „Vidno polje“ napisati: „Nakon što su nas najsrčaniji patrioti na svaki mogući način uništili, valja pročitati ’Vidno polje’ Gorana Babića da bi se shvatile dvije stvari. Pod jedan, da je izdaja često jedini izbor časnog čovjeka i, pod dva, da su izdajnici naši najbolji pisci.“
U hrvatskim književnim antologijama Babić je predstavljan kao hrvatski književnik, poznat kao autor nekoliko eksperimentalnih drama, ali i zbog toga što se, kao „zagovornik jugoslavenstva i nepomirljivi protivnik hrvatskog nacionalizma za vrijeme raspada Jugoslavije odselio u Beograd“.
To da je ipak bio hrvatski književnik možda se najviše videlo po tome što je njegova smrt ipak bila velika vest u Hrvatskoj, dok su srpski mediji uglavnom ćutali.
Sa Goranom Babićem u leto 2022. razgovarao je Branko Rosić. Ovo su delovi tog razgovora.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
