U anketama sa običnim bivšim Jugoslovenima, po nekom prvom otopljenju odnosa posle ratova devedesetih, kao najveća asocijacija na bivšu SFRJ isticana je baš Neda Arnerić.
I kada smo radili na Leksikonu YU nostalgije, nailazili smo na podatak da je u kasarnama bivše JNA, na poleđini obaveznih vojničkih ogledala, stajala Nedina fotografija. Dakle s njom smo izlazili u grad i nekako je bila uvek bliska našem (vojničkom) srcu.
Imala je magnetnu nepretencioznost koja nikome drugome nije tako uspevala i koju će spominjati i sagovornici u ovom tekstu. I taj večni izgled devojčice, a opet iz pozadine neka seta i melanholija, uz humor činili su koktel koji je od nje pravio osobu koja se jedino mogla etiketirati kao – posebna.
Slavni režiser Rajko Grlić ju je ovako opisao:
„Nedino lice bilo je polje veselja. Na njemu su dominirala dva znatiželjna oka koja su pričala o čudnom spoju bezbrižne djevojačke nevinosti i ponekad bolnom iskustvu zrele žene. To što je bila u životu, to je ono što smo vidjeli na platnu. A to je najviše što glumica ili glumac može postići; da bude ono što je. Ona je to bila.
Uz sve Nedine uloge, uz sve velike filmove u kojima je igrala, uz sva veselja koja nam je svojom igrom kroz njih donosila, kada pomislim na nju, uvijek se prvo sjetim dokumentarca ‘Mala Neda’ koji je 1969. za beogradsku televiziju režirao Srđan Karanović. Pamtim ga kao film o osmijehu i energiji njenog početka.“
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
