Pekićev roman “Odbrana i poslednji dani”, pročitao sam jednog davnog ljeta na brodu ispred Korčule, u onim bezbrižnim mjesecima kad je svaki dan isti i kad imaš takav raspored da svaki dan čitaš po knjigu, od podneva do mraka. Bilo je to malo BIGZ-ovo izdanje koje je stajalo na policama kućne biblioteke i roman je bio urnebesno otkriće. Iako mi je i dalje potpuno nejasno kakve on veze ima s istoimenim naslovom albuma “Idola”, osim što im je naslov romana sasvim sigurno i logično zvučao moćno.
Razlog zašto tekst o Lordanu Zafranoviću, o premijeri filma “Zlatni rez 42: Djeca Kozare” i svemu što tu premijeru prati – od potpunog odbacivanja u Hrvatskoj, preko činjenice da je snimljen uz pomoć službene Srbije i da otvara ovogodišnji Fest, pa do zgražanja najvećeg dijela pristojnije Srbije zbog svega – počinjem evociranjem ovog romana, jeste u tome što Lordanova aktualna pozicija neodoljivo podsjeća na sudbinu glavnog junaka Pekićevog romana, Andrije Gavrilovića.
On je u “nevrijeme” spasio njemačkog vojnika, dok je Zafranović u nevrijeme snimio film o temi koja je sama po sebi tempirana bomba za sve naše odnose. Unutarnacionalne i jugoslavenski internacionalne.
No, stvar traje puno duže, budući da je tema zla i fašizma, pogotovo ustaškog zla, ono što prati Zafranovićev rad praktično kroz čitavu karijeru. Izražena je i u “Padu Italije”, kao i u “Večernjim zvonima”, a pogotovo u “Okupaciji u 26 slika”, kao i u autobiografskom filmu “Testament: zalazak stoljeća”, u kojem prepliće svoju karijeru sa zlom ustaštva. Tu svakako spada i dokumentarni film “Krv i pepeo Jasenovca”.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
