Od Miloša Obilića i sultana Murata, Kumanovskog sporazuma kojim je okončano bombardovanje Jugoslavije, do pokreta “Occupy Wall Street” i Trga Majdan – šator ostaje paradoks arhitekture: najkrhkiji oblik gradnje sa najčvršćim političkim efektom. Snaga šatora nije u konstrukciji, već u mobilnosti – može se pojaviti bilo gde i bez najave. Zbog toga je šator najčešće prvi oblik arhitekture koji okupira prostor i poslednji koji ga napušta.
Kako jedan tako jednostavan, drevni izum i dalje uspeva da zauzme grad i rasplamsa emocije, kao u današnjem Beogradu? Dokle seže politička moć šatora, arhitekture koja ne traži dozvolu?
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
