U singapurskoj galeriji NX1, galeriji muzeja singapurskog nacionalnog univerziteta, pogled mi se zaustavio na dvije malo veće keramike koje su pomalo odudarale od drugih radova na izložbi Delie Prvački, rumunjsko-singapurske umjetnice.
Kustos Ling Jia Le primijetio je moj zastali pogled pa nam objasnio da su to dva rada iz Delijinog ciklusa „Prozori“ nastalog u ranim devedesetim, nedugo nakon Delijinog dolaska u Singapur, i da se tada Delia bavila posljedicama onoga što se događalo u jednoj od njenih domovina.
„Prozori“ su inspirirani, ili bolje rečeno prouzrokovani su prizorima zgrada bez prozora, svih onih spaljenih, prostrijeljenih, opljačkanih bosanskih kuća. Bezdušni kosturi umrlih domova postali su u Delijinim rukama potresne metafore bezdušnog vremena.
I dok je Ling Jia Le govorio o „Prozorima“, meni su se u glavi pokrenule slike: spaljena crkva na pravoslavnom groblju gdje su pokopani moji djed i baba te velik dio očeve familije, granatom razoren sarajevski stan mamine tetke Olgice, redovi praznih i spaljenih zgrada i kuća u Grahovu kroz koje smo prolazili 1997, bezbrojni do ništavila ogoljeni zidovi koji su se u ono vrijeme danonoćno vrtjeli na svim našim malim ekranima koji se nikada nisu gasili.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
