Tekst je originalno objavljen u Mond diplomatika na srpskom jeziku. Julsko izdanje pogledajte OVDE.
Piše Frederik Kaplan, profesor digitalnih humanističkih nauka na Saveznoj politehničkoj školi u Lozani.
***
Jedna osobena ritmičnost, neupadljiva ali sveprisutna, nameće se u mnogim tekstovima koji se danas proizvode i distribuiraju u digitalnom univerzumu. Ona se javlja na društvenim mrežama, u blogovima, pa čak i u novinskim člancima — na engleskom, francuskom i brojnim drugim jezicima.
Taj novi „potpis“ oslanja se na učestalu upotrebu dveju osnovnih stilskih figura. Prva podrazumeva nizanje dva sintagmatička iskaza suprotnih značenja, u konstrukciji tipa: „Nije to, već ovo“, ili: „Nije samo…, već i…“. Prva polovina stvara očekivanje, pretpostavku ili verovanje; druga ga obara. Nazovimo tu figuru pivotskim diptihom.
Druga struktura zasniva se na trodelnom ritmu: sekvenci od tri iskaza koja se međusobno pojačavaju ili dopunjuju. To mogu biti tri glagola, tri kratke rečenice, ili postupna gradacija u tri koraka koja vodi ka složenijoj ideji: „To je sistem koji sputava, koji ojačava, koji zaključava.“ Nazovimo je ritmički triptih.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
