“Naš. Pilot živ. Nastavljamo sa zadatkom”

Prvi deo teksta pročitajte ovde

***

D+1 – 25. mart

U ranim jutarnjim časovima Malinović je otvorio kovertu sa velikim pečatom sa oznakom najvišeg nivoa tajnosti – državna tajna. Naređeno je da se bombarduju aerodromi u okruženju – Petrovac, Tuzla, Butmir, baza Tetovo. Sredstva za to bile su bombe “durandal”, proizvod francuske firme Matra koji se koristi za uništavanje betonskih PSS. To je bomba mase 220 kg koja se odbaci iz brišućeg leta, padobran je dovede do približno pravog ugla u odnosu na cilj i raketni motor je ubrza do 270 m/s da bi se povećala probojna moć. Po infrastrukturi baza NATO-a trebalo je da se koriste klasične bombe mase 250 kg. Varijanta naoružanja za dejstva po živoj sili bile su kasetne bombe, britanski proizvod koji je bio moćno ofanzivno sredstvo jugoslovenske avijacije. Zahvaljujući prostornom delovanju greške nišanjenja imale su manji uticaj na očekivane efekte i time se povećavala verovatnoća uništenja cilja.

Prvi lot od 3.000 komada uvezen je 1978. godine, a zatim 1986. godine dodatnih 1.500 bombi. Stotine takvih bombi potrošene su na borbenim zadacima od 1991. do 1995. godine. Rašireni mit kaže da se radi o sredstvu koje je pod zabranom, ali radi se o propagandnim frazama koje su se odomaćile od početka jugoslovenskog rata prvobitno u slovenačkom i hrvatskom novinarstvu i kominikeima vlasti. Međunarodni format zabrane prihvaćen je u Oslu decembra 2008. godine kao dobrovoljna odluka o odustajanju od kasetne municije koju su neki prihvatili, a neki nisu.