Ovaj tekst možete čitati i u prevodu
***
Патував со ноќниот автобус од Скопје до Белград кој трга на полноќ. Имав околу дваесет и пет години. Кога влегов во автобусот, забележав како значајно ме погледнаа возачот и совозачот, средовечни мажи. Тоа беше поглед полн похотност што кај мене создаде страв, а и срам. Погледот ми беше познат. Почнав да го добивам уште кога имав дванаесет години, кога се случуваше, ако сум облечена во шорцеви, дали сама, дали со другарка, мажи да застануваат на улица со коли, да викаат и да свиркаат. Тој поглед секогаш ме плашеше, и тоа со право, бидејќи означуваше дека тој што ми го упатува ме гледа како сексуален објект. Тој поглед беше предаторски, насочен кон она што предаторот го гледа како слабо, како ранливо. Оттаму, погледот претставуваше реална опасност. Таа опасност ја осетив таа ноќ и во автобусот.
Обидувајќи се да се направам колку што можам поневидлива, седнав на местото што ми беше означено на билетот, кон крајот на автобусот, и активно се плашејќи се кој ќе седне до мене. Недајбоже да е маж. Но никој не седна до мене, што значеше дека во текот на ноќното патување ќе можев да си легнам на седиштето и да пробам малку да поспијам.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
