Kad se Nemačka naoruža: Da li će ova zemlja po treći put uništiti Evropu?

U teškim vremenima svaki incident postane metafora. Tako je i poraz Nemačke od Paragvaja na Mundijalu postao slika i prilika ekonomske krize, političke nestabilnosti i nacionalnog lutanja Savezne Republike. Dodatni problem za EU, ali i Evropu u celini, jeste to što se sudbina celog kontinenta, u dobru i zlu, odlučuje u Berlinu, jer je Francuska paralizovana, a Velika Britanija u turbulentnim promenama vlada. Sve tri zemlje spaja činjenica da je ekstremna desnica najpopularnija politička opcija, od Alternative za Nemačku, preko Nacionalnog okupljanja, do Reform UK.

Nemački kancelar Fridrih Merc, kada je preuzimao novu funkciju pre godinu i kusur dana, proklamovao je dva prioriteta svoje vlade: ekonomski oporavak i zaustavljanje rasta podrške Alternativi za Nemačku (AFD) među biračima u Saveznoj Republici. Do danas se videlo malo ili nimalo u procesu ekonomskog oporavka, dok je AFD u međuvremenu postao najjača politička formacija u Nemačkoj sa pet procenata prednosti u odnosu na koaliciju CDU/CSU.

Da bi pokrenuo Nemačku i održao svoja obećanja, Merc mora da se obračuna sa nasleđem Angele Merkel i pre svega sa njenim strateškim greškama u energetskom i industrijskom sektoru i u odnosima sa Kinom. Slikovito rečeno, u digitalnoj eri Merkelova je ostavila Nemačku u analognoj epohi, otvarajući širom vrata usponu ekstremne desnice odlukom da primi više od milion imigranata iz Azije i Afrike u leto 2015.

Paket reformi koje je usvojila Mercova vlada ima za cilj da kreira uslove za lansiranje novog privrednog modela, jer model Merkelove više ne funkcioniše. Sa kineskom nelojalnom konkurencijom u sektorima gde je Nemačka godinama dominirala, Trampovom carinskom politikom i povećanjem cena energenata nakon ruske invazije na Ukrajinu, Merc mora da uradi ono što je Merkelova izbegavala godinama.

Međutim, stiče se utisak, gledajući mere nemačke vlade, da Merc više kupuje vreme nego što je odlučno krenuo u reformski zaokret. Poreske olakšice i debirokratizacija na domaćem planu, plus protekcionizam i redimenzioniranje tzv. Zelene agende na nivou EU, dovoljni su da se preživi, ali ne i da se ozdravi, to jest da se ekonomija postavi na stabilne noge i zaustavi nalet AFD-a.