Banjsko lečenje bilo je razvijeno još u rano antičko doba i milenijumima je hvaljeno kao spas za telo i dušu. Njegov povoljan učinak se podrazumevao i sve donedavno nije dovođen u pitanje.
Situacija se promenila pojavom medicine zasnovane na dokazima – koncepta koji je grupa kanadskih kliničkih epidemiologa počela da uvodi od 1981. godine. Odjednom je postalo nevažno mišljenje stručnjaka, čak i najvećih autoriteta, ukoliko nije bilo potkrepljeno čvrstim i proverivim naučnim dokazima.
Ispostavilo se da je iza viševekovnih hvalospeva o koristi od banja stajalo uverenje o podrazumevanoj koristi, ali da nije bilo ozbiljnih nastojanja da se taj efekat objektivno izmeri. Otuda je poslednjih decenija, sve donedavno, banjsko lečenje bespogovorno svrstavano u alternativnu (nenaučnu) medicinu. Ono i danas ima takav status u mnogim izvorima elektronskih i štampanih informacija (recimo, na Vikipediji).
Prvi pokušaj da se pronađu i sistematskim pregledom prikažu dobre strane banjskog lečenja javio se tek 1997. godine. Autori su prikupili literaturu na četiri jezika (engleski, francuski, nemački i holandski) i ustanovili da se u mnogim člancima saopštavaju pozitivni nalazi o lečenju koštano-zglobnih oboljenja, ali da su metodski propusti neotklonjivi. Stoga zaključuju da na osnovu dostupne literature ne može da se sudi o efikasnosti banjskog lečenja. Sledili su novi pokušaji tokom narednih 27 godina.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
