Trideset i kusur godina pre nego što će AfD i Nacionalno okupljanje postati najpopularnije stranke u Nemačkoj i Francuskoj, odzvanjaju reči Fransoa Miterana iz njegovog poslednjeg govora u Evropskom parlamentu u Strazburu: „Nacionalizam je rat.“
Odnosi između dve ultranacionalističke stranke ekstremne desnice sve su zategnutiji i kulminirali su vetom Nacionalnog okupljanja na ulazak Alternative za Nemačku u grupu „Patrioti“ u Evropskom parlamentu.
Marin Le Pen je potrošila decenije karijere da se „oslobodi“ balasta svog oca Žan-Marija. Promenila je ime stranke, Nacionalni front je postao Nacionalno okupljanje, upravo da bi eliminisala neonacističke, kolaboracionističke, antisemitske komponente u partiji.
Relativizacija zločina SS trupa u Drugom svetskom ratu od strane Maksimilijana Kraha, jednog od vodećih političara AfD-a, i učešće predstavnika AfD-a na sastanku u Potsdamu, u organizaciji neonacističkih grupa, o tzv. remigraciji, kreirali su jaz između francuske i nemačke ekstremne desnice.
Le Pen je 2010. godine preuzela stranku, tadašnji Nacionalni front, od svog oca Žan-Marija, dve godine kasnije stigla je treća na predsedničkim izborima, iza Olanda i Sarkozija, oživljavajući ekstremnu desnicu.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
