Ubistvo Stjepana Đurekovića, ili kako je to radila UDBA

Najčudnije u svemu je moglo da bude to što je Stjepan Đureković, bivši direktor državnog (u to vreme kakvog drugačijeg), naftnog preduzeća INA, za godinu dana, od 1982. kada je pobegao iz Jugoslavije u Nemačku, do 28. jula 1983. kada je ubijen u jednoj bavarskoj varošici napunio bibliografiju sa čak osam objavljenih knjiga.

Svi su naslovi bili vrlo antijugoslovenski (Kako Jugoslavija pljačka Hrvatsku, Komunizam: velika prevara, Slom ideala: ispovest Titovog ministra…), svakako da su bili prvi na listi kada su se tražili razlozi za njegovu likvidaciju. Naravno, to nije bilo odmah po ubistvu 1983. godine, već godinama kasnije, kada se urušila tvrđava na kojoj su počivali ostaci Titove države, u narodu poznatija kao „Služba“. Da li se urušila ili promenila formu, to je naravno, sasvim drugo pitanje.

Tek, ubistvo Stjepana Đurekovića, o kom se tih godina nije mnogo pričalo – mada se u jugoslovenskoj javnosti nije moglo potpuno prećutati, jer su došle osamdesete, pa su i nemački mediji brujali o slučaju, vratilo se decenijama kasnije i proganjalo Hrvatsku na putu za Evropsku uniju.

Stjepan Đureković je imao pravu jugoslovensku biografiju iz udžbenika, kakvu bi poželeo svaki ambiciozni Titov pionir. U mladosti partizan, vojvođanski Hrvat (iz Petrovaradina), beogradski student (završio ekonomiju) i kasnije komunistički funkcioner koji je upravljao najvećom naftnom kompanijom u SR Hrvatskoj.

E sad, ima u njegovim biografijama i podataka da je na početku rata i nakon formiranja NDH pristupio Ustaškoj mladeži, da bi se u poznoj fazi rata da bi izbegao mobilizaciju u domobranske jedinice, pridružio partizanima i brzo pristupio Komunističkoj partiji. Prvo je učestvovao u borbama na Sremskom frontu u jedinicima pod Kostom Nađom, da bi ga vojni put odveo skroz do Slovenije gde su jedinice kojima je pripadao došle do Blajburga. Dakle, već je u mladosti okrznuo istoriju mnogo više nego što se verovatno nadao.