Hrvatska je pobegla sa Balkana, ali Balkan ne može da pobegne iz nje. Spoljna politika Zagreba u prethodne dve decenije bila je razapeta između dokazivanja da Hrvatska nije balkanska država i pokušaja da se akredituje kao kreator i interpretator politike EU na Balkanu, između parcijalnog interesa da reši u svoju korist hrvatsko pitanje u Bosni i Hercegovini i namere da se prikaže kao sponzor širenja EU i NATO-a na države Zapadnog Balkana.
Problem hrvatske spoljne politike je što, i pored članstva u EU i NATO-u, ima dva faktora koja unose konfuziju, jedan je unutrašnje prirode, a drugi spoljne.
Utemeljivači današnje Hrvatske, počev od prvog predsednika Franje Tuđmana i izvornog HDZ-a, nisu imali kao primarni cilj da se Hrvatska učlani u EU i NATO. Za razliku od Slovenije koja je želela da izađe iz Jugoslavije jer je imala cilj da postane što pre članica EU i NATO-a – nije slučajno slogan slovenačkih komunista bio “Evropa zdaj” pre nego što se Jugoslavija raspala, s željom da cela SFRJ uđe u evroatlantske integracije – u Hrvatskoj su živeli ostvarenje hiljadugodišnjeg sna o nezavisnoj Hrvatskoj i nije im padalo na pamet da Beograd zamene Briselom.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
