U kultnoj seriji našeg djetinjstva “Povratak otpisanih” postoji jedna iznimno maštovita epizoda pod nazivom “Zlato”. U toj priči prepliću se dvije radnje, ne zna se koja je interesantnija. Dok se spremaju za povlačenje pred Crvenom armijom i partizanskim divizijama, Nijemci iz Beograda odnose grdno zlato, kompletan trezor bivše Jugoslavije (ili ono što je od njega ostalo nakon bijega kralja i predratne vlade u London). U isto vrijeme, predsjednik kvislinške vlade general Milan Nedić, čiji kabinet se takođe sprema da s njemačkom vojskom bježi u Austriju, naređuje operaciju “Čarnojević” – vodi sa sobom veliki broj istaknutih naučnika, ljekara, profesora, umjetnika i drugih cijenjenih javnih ličnosti.
I u toj epizodi je stari scenaristički lisac Siniša Pavić pokazao svoju briljantnu, blistavu sposobnost da od dvije-tri rečenice naizgled običnog dijaloga napravi nezaboravno predavanje o raznim kritičnim trenucima vjetrovite balkanske istorije, ali i o tome kakvim se sve spetkama služe razne vlasti da bi nekako prikazale svoj legitimitet i da bi fingirale podršku uglednih krugova, čak i kad su u bezizlazu.
Kroz lik prvog čovjeka policije Beševića, koji pojašnjava šefu beogradske specijalne policije Krsti Mišiću zašto ih mora nagovoriti da krenu s vladom u neizvjesnost i zašto vlada te intelektualce i istaknute ličnosti čak i pod stražom vodi sa sobom, Pavić zapravo rasvjetljava zašto se svaka vlast boji inteligencije i zašto je po svaku cijenu nastoji pridobiti na svoju stranu.
Poštovani, da biste nastavili sa čitanjem naših premium sadržaja, neophodno je da odaberete jedan od planova pretplate.
Već imate nalog? Ulogujte se
